##plugins.themes.academic_pro.article.sidebar##
مطالعهٔ تطبیقی نیابت قضایی در حقوق ایران و فرانسه
##plugins.themes.academic_pro.article.main##
چکیده
یکی از نهادهای مهم حقوق که در تسهیل و تسریع روند رسیدگی قضایی در مراجع رسیدگیکننده، نقش اساسی دارد، نیابت قضایی است. نیابت قضایی نهادی است که مبتنی بر صلاحیت محلی دادگاه شکل میگیرد و بر اساس مقررات مربوطه، در مواردی که رسیدگی قضایی به دلایلی از قبیل تحقیقات از مطلعین و گواهان یا معاینهٔ محل یا اقدامات دیگری که باید خارج از مقر دادگاه (محکمه) رسیدگیکننده، دعوا یا خارج از کشور انجام شود و مباشرت دادگاه (محکمه) شرط نیست، دادرس بهمنظور جلوگیری از توقف دادرسی، مکلف است نیابتی به دادگاه (محکمه) محلی صالح بدهد تا دادگاه (محکمه) نیابتدهنده اقدامات لازم را طبق مورد انجام دهد و نتیجه را کتباً و طی پرنسیپ به دادگاه (محکمه) نیابتدهنده ارسال کند. دادرس تحقیقکننده، با ارزیابی اسناد و دلایل (بهطور غیر مستقیم) به تصمیم قطعی رسید و با این فصل خصمانه، حکم صادر نمود. سؤال این است که دادرسان دادگاه چه نیابت قضایی بدهند یا نه، و شباهتها و تفاوتهای نیابت قضایی در حقوق ایران و فرانسه چیست؟ برای پاسخ به پرسشهای مطروحه، این مقاله به مطالعهٔ تطبیقی نهاد نیابت قضایی در حقوق ایران و فرانسه پرداخته و به این نتیجه رسیده است که دادرسان میتوانند نسبت به تحقیقات از مطلعین و گواهان و معاینهٔ محل و هر اقدام دیگری که دادگاه (محکمه) ناظر بر آن در آن وضعیت نباشد، نیابت قضایی اعطا کنند و در حقوق فرانسه نیز قضات برای انجام هر عمل قضایی که لازم میدانند، میتوانند نیابت قضایی اعطا کنند و بین حقوق ایران و فرانسه در مورد نیابت قضایی، شباهتهای فراوانی وجود دارد، اما علیرغم شباهت، تفاوتهای بسیاری نیز وجود دارد.