##plugins.themes.academic_pro.article.sidebar##
وضعیت حقوقی حمله ایران به اسرائیل در قالب مفاهیم، اقدامات تلافیجویانه، اقدامات متقابل و دفاع مشروع
##plugins.themes.academic_pro.article.main##
چکیده
ایران در پاسخ به حمله اسرائیل بر کنسولگری این کشور در دمشق، در ماه حمل 1403 اقدلم به حملاتی علیه اسرائیل نمود که زمینهساز مباحث زیاد و گفتمانهایی در حقوق بینالملل گردید. برخی این حملات را «اقدامات تلافیجویانه» خوانده و عدهای دیگر «اقدامات متقابل» و برخی دیگر نیز این حملات را «دفاع مشروع» مصرح در منشور خواندند. مسئله این تحقیق بررسی دقیق ماهیت حمله ایران به اسرائیل بر اساس حقوق بینالملل در قالب مفاهیم فوق، شرایط و تفاوتهای ناشی از گنجاندن آن ذیل هریک از مفاهیم است. تحقیق حاضر با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی انجام یافته و دادههای آن با روش اسنادی گردآوری شده است. سرانجام تحقیق حاضر به این نتیجه دست یافته است که حملات موشکی و پهبادی ایران علیه اسرائیل، نه در قالب اقدامات تلافیجویانه و نه در قالب اقدامات متقابل، بلکه با توجه به شرایط و ویژگیهای دفاع مشروع و چگونگی انجام حملات ایران علیه اسرائیل، در قالب مفهوم دفاع مشروع بهتر قابل توضیح و تبیین است. حمله اسرائیل به ساختمان کنسولگری ایران در دمشق واجد وصف حمله مسلحانه بوده است که وقوع آن یکی از شرایط دفاع مشروع میباشد؛ بنابراین، شرط دفاع مشروع را محقق ساخته است. در عین حال سایر شرایط دفاع مشروع از قبیل، تناسب، ضرورت و اطلاع رسانی به شورای امنیت نیز در حملات ایران علیه اسرائیل وجود داشته است. در نتیجه میتوان گفت، حملات موشکی و پهبادی ایران علیه اسرائیل در تاریخ مزبور، استفاده از حق دفاع مشروع طبق منشور و حقوق بینالملل است.